Ted Matthews, de laatste van de originele ANZACs, is gestorven 82 jaar nadat hij op Gallopoli landde en meehielp bij het vormen van de grootste Australische legende. Hij is 101 jaar oud geworden. Zijn dood betekende ook het verdwijnen van de laatst overgebleven levende verbinding met het meest bepalende moment uit de Australische geschiedenis en de laatste herinneringen aan de daad waarmee de hele ANZAC traditie begon. De heer Matthews was de laatste overlevende van de mannen die op 25 april 1915 bij dageraad aan wal gingen bij de landing op Gallipoli.

Ted Matthews werd geboren in Leichardt in New South Wales, Australië. Ted Matthews was een van de zes kinderen. Toen de oorlog uitbrak was hij een timmerman en hij was als kadet in het leger geweest en had daar geleerd met een geweer om te gaan. Hij maakte onderdeel uit van de Signals Corp, omdat hij vloeiend was in Morse Code. Ted werd 19 jaar oud toen hij op Gallipoli was.

Ted was een van de laatste mannen die op de morgen van 20 december 1915 uit Gallipoli geëvacueerd werden. Aangezien hij tijdens de eerste golf van bijna acht maanden eerder geland was, was hij getuige geweest van de krankzinnigheid op Gallipoli. Ted was een van de laatste mannen die op de morgen van 20 december 1915 uit Gallipoli geëvacueerd werden. Aangezien hij tijdens de eerste golf van bijna acht maanden eerder geland was, was hij getuige geweest van de krankzinnigheid op Gallipoli. Hij zei altijd dat hij nooit een schot had gelost op Gallipoli, maar in de afgelopen paar jaar herinnerde hij zich dat hij één kogel had afgevuurd naar een Turk die op de vlucht was. "Ik hoop dat ik de arme stakker gemist heb," zei hij.

Hij dacht dat de idee van de invasie goed was. "als we naar Rusland waren doorgestoten dan hadden we de oorlog kunnen bekorten. Maar zij (de Britten) verknoeiden het. De planning was slecht." Zijn geest bleef tot het einde toe scherp. Hij herinnerde zich nauwkeurig hoe Winston Churchill in 1911 geweigerd had om aan een Turks verzoek tot alliantie te voldoen en twee Turkse schepen in beslag had genomen. Duitsland verving de schepen en de Turken omhelsden de Duitsers.

Na Gallipoli, waar hij bijna een van de eerste gewonden was, nadat hij tijdens de landing door een Turkse granaatscherf in de borst was geraakt (de scherf werd tegengehouden door een notitieboekje in zijn borstzak - het boekje was een cadeau van zijn moeder), zette Ted Matthews de strijd voort in Frankrijk en België en bij Villers-Bretonneux, waar de Australiërs de Duitsers terugdreven en zo de oorlog hielpen beëindigen.

Ted Matthews hield er niet van over de oorlog te spreken. Toch deed hij het, om het land en zijn vrienden die gestorven waren te kunnen blijven dienen door er over te praten. Hij zette daarom zijn persoonlijke gevoelens van walging terzijde en deze oude Australiëer deed wat hij als zijn plicht voelde toen men hem bij elke ANZAC en Herdenkingsdag vroeg over zijn gedachten over de oorlog.

Hij sprak over de waanzin van de oorlog, over waarom Australiëers en anderen te snel ten strijde waren getrokken, en waarom oorlog te allen tijde voorkomen moet worden. "De essentie van ANZAC Dag is verloren gegaan," zei hij op de avond van de laatste ANZAC Dag. "Het is niet bedoeld voor oude rotten om herinneringen op te halen, maar voor de overlevenden om de jongeren te waarschuwen over de gevaren die schuil gaan in het romantiseren van oorlogen."

Het volk van Australië eerde de bijdragen die Ted Matthews aan dit land heeft geleverd door hem een staatsbegrafenis te geven met volledige militiaire eer.

WE MOGEN NOOIT VERGETEN

Ik ben er trots op dat ik Ted Matthews als een van mijn familieleden heb. Hij was een overgrootoom. - Scott Brown

De volgende links zullen u naar pagina's leiden die meer informatie bevatten over de Gallipoli veldtocht en de Eerste Wereldoorlog in het algemeen.