IIGS™ Nieuwsbrief - maart/april 2000
English ~ Dansk ~ Deutsch ~ Español ~ Suomi ~ Français ~ Nederlands ~ Norsk ~ polski ~ Português ~ Svenska
IIGS™ Nieuwsbrief - maart/april 2000
Ik overweeg serieus of ik mijn vrijwilligerswerk op een genealogische website voor het gratis opzoeken op microfilm van kerkbestanden die ik permanent geleend heb van een Familie Geschiedenis Centrum zal stoppen.
Het is niet zo dat ik geen verzoeken zou krijgen voor deze dienstverlening. Het tegendeel is waar. Een aantal keer per week ontvang ik emails van mensen die me vragen iets op te zoeken. Van de ruim honderd verzoeken die ik ontvangen heb, waren er maar een paar goed.
Wat bedoel ik met "goed zijn"?
Laten we beginnen met de kerk die ooit gelegen was aan de zuidzijde van een zeer grote stad in het midden westen van de Verenigde Staten. De kerk bestaat niet meer. De naam van de kerk geeft duidelijk aan dat het zeer waarschijnlijk een katholieke kerk was.
De informatie die op de genealogische website werd geplaatst geeft de jaren aan waarover gegevens beschikbaar zijn --- 1885-1915. Het voormalige adres van de kerk is eveneens op de website aangegeven.
Er is geen index van de gegevens. Er zijn twee films --- een bevat gegevens over doop en huwelijk en de ander heeft overlijdensgegevens.
Ik heb verzoeken ontvangen om te zoeken naar "alles" dat ik kon vinden over een bepaalde achternaam. Da's nogal veel gevraagd, zelfs als de gegevens wel geïndexeerd zouden zijn. Het is onredelijk om een vrijwilliger te vragen zo'n zoektocht te ondernemen, of de gegevens nu een index hebben of niet.
Wanneer ik zo'n verzoek ontvang, ga ik er van uit dat de vrager misschien geen ervaring heeft gehad bij het zoeken in gegevens op microfilm. Het duurt uren om slechts één film grondig te doorzoeken.
Ik antwoord op elk verzoek, want dat is beleefd. Dus gebruik ik veel van mijn tijd aan het uitleggen waarom ik meer informatie nodig heb dan alleen maar een naam.
Veel mensen schrijven terug en zeggen dat ze het begrijpen en bedanken me voor mijn tijd. Sommigen antwoorden onbeleefd. Nadat ik enkele malen geduldig een vrouw had geschreven waarin ik telkens uitlegde waarom ik haar voorouder niet op kon zoeken, schreef de vrouw me dat ook al was ik dan een vrijwilliger, me dat nog niet het recht gaf om onbeleefd te zijn!
Ik heb een verzoek gehad van iemand die wilde weten of ik naar het katholieke doopsel kon zoeken van een kind dat vanuit een Joods weeshuis geadopteerd was. Er zat geen logica of reden achter dit verzoek --- het was gewoon op goed geluk geprobeerd. En van mij werd verwacht dat ik uren van mijn tijd als vrijwilliger zou besteden aan het opzoeken van een doopsel dat waarschijnlijk nooit plaats heeft gevonden.
Vaak weten mensen die om doopgegevens vragen niet eens de geloofsovertuiging van hun voorouder. Ik heb verzoeken gehad van mensen om naar voorouders te zoeken die misschien of misschien ook zelfs helemaal niet in deze stad hebben gewoond --- en dan zwijg ik nog maar over het feit of ze al dan niet in deze specifieke parochie woonden.
Veel mensen beweren dat ze al "overal" naar hun voorouder hebben gezocht. Als dat waar zou zijn, dan zou deze kerk zeker wel de laatste plaats op aarde zijn waar gegevens over deze voorouder tevoorschijn zouden komen. In werkelijkheid heeft het onderzoek van de vrager zich vaak beperkt tot tientallen verzoeken zoals bovenstaande in het wilde weg en op goed geluk. Ze moeten nog leren dat onderzoek methodisch is.
Een persoon wilde dat ik naar een familie zocht, die, afgaand op het adres, duidelijk aan de noordzijde van deze grote stad had gewoond. ---- vele kilometers verwijderd van deze specifieke kerk en zeker veel dichter bij een van de tientallen kerken aan de noordzijde.
Andere mensen weten het adres niet, maar ze weten tenminste dat hun voorouder katholiek was en ze hebben een datum. Door het kennen van de datum kan ik binnen relatief weinig tijd de gegevens binnen dat tijdsbestek nalopen op zoek naar een naam.
Maar ik heb op deze manier slechts een paar namen gevonden. Waarom? Omdat er in deze stad honderden katholieke kerken zijn. Er zijn betere manieren om je voorouders te vinden dan om elke kerk stuk voor stuk van je lijstje te strepen. Een van de beste manieren om je zoektocht te beperken is het vinden van je voorouders in gegevens van volkstellingen met een soundex om hun adres te vinden.
Als iemand me vraagt iets op te zoeken, dan neem ik aan dat ze beschikken over volledige toegang tot het Internet, want anders zouden ze de genealogische website niet hebben kunnen raadplegen waar mijn aanbod tot het opzoeken is vermeld. Dus hebben ze niet alleen maar email, maar ook een web browser. Het is denk ik redelijk om van de vrager te verlangen dat ze het Internet gebruiken om wat achtergrondinformatie te kontroleren, zoals het gebruik van online plattegronden om een adres te vinden, voordat ze het verzoek indienen.
Hier zijn een paar richtlijnen ter overweging als je een vrijwilliger vraagt iets op te zoeken:
- Verwacht niet van opzoekvrijwilligers dat ze naar alle plaatsen waar een achternaam voorkomt zoeken. Geef ze in plaats daarvan een voornaam en een achternaam.
- Geef een beperkt tijdsbestek Als je niet beschikt over de juiste datum, beperk het dan tenminste tot een of twee jaar. Als er een index van de gegevens is, is dit minder belangrijk.
- Vraag opzoekvrijwillgers naar een specifieke gebeurtenis --- geboorte, huwelijk, overlijden. En wederom, vraag niet naar alle plaatsen waar de naam voorkomt.
- Weet van te voren dat je voorouder in die stad heeft gewoond of die buurt of zelfs in die streek. Verwacht niet van opzoekvrijwilligers dat ze naar jouw naald in jouw hooiberg gaan zoeken --- ze hebben ook nog hun eigen voorouders die ze moeten onderzoeken.
- Wees redelijk zeker van de geloofsovertuiging van je voorouder, en van het feit dat de religie van de voorouder dezelfde is als de soort kerk waarvoor je de hulp van opzoekvrijwilligers inroept. Het is sowieso wel haast een voorwaarde om de religie van je voorouder te weten bij elk soort van voorouderonderzoek omdat er vaak wel kerkelijke gegevens beschikbaar zijn als er geen gegevens van de burgerlijke stand zijn.
- Als je beschikt over het adres van een voorouder, neem dan even de tijd en zoek het op in Mapquest of Expediamaps. Als je hoop erop gevestigd is, dat je voorouder in de gegevens van een specifieke kerk voor zal komen, zorg er dan voor dat je zeker weet dat ze binnen een redelijke afstand van die kerk woonden.
Tenslotte, als je een opzoekvrijwlligers vraagt om iets voor je op te zoeken, en je krijgt van hen de gegevens, wees dan zo beleefd en zeg ze "Dank u wel!"
Hieronder volgt een bericht dat ik van een gefrustreerde vrijwilliger kreeg:
De laatste drie keer dat ik vrijwilligerswerk als opzoeker deed voor "Boeken in ons bezit" stuurde ik vriendelijke berichten terug. In een geval zocht (en vond) ik meer informatie in verschillende andere bronnen die ik heb naast de bron waarvoor ik het verzoek kreeg. In een geval vond ik informatie en schreef ik diverse paragrafen tekst, en in een ander geval vond ik niets (wat geen verrassing mag zijn, omdat we in de verkeerde staat aan het zoeken waren!), maar deed ik verschillende suggesties over waar de vrager zou kunnen gaan zoeken en gaf ik specifieke referenties, noemde ik de mogelijkheid van de uitlening tussen bibliotheken onderling, vond ik enkele URLs voor deze persoon, etc.
Raad eens hoeveel reacties ik kreeg? Drie? Nee. Twee? Nee. Een? Nee. Geen een? Natuurlijk.
Natuurlijk, wat ik gedaan had werd van me VERWACHT. Waarom zou ik me anders als "vrijwilliger" gemeld hebben om dingen op te zoeken?
Hoeveel moeite is het nou om op de Beantwoord knop te drukken en even snel een "bericht ontvangen" te verzenden?
Opzoekvrijwilligers genieten echt van het vinden van informatie voor mensen. Het geeft voldoening om te weten, dat je iemand geholpen hebt, want ook wijzelf hebben profijt gehad van de diensten van opzoekvrijwillgers. Dus, als je er over denkt om een opzoekvrijwilliger iets te vragen, denk er dan eerst aan je huiswerk te doen. Het vergroot de kansen dat je goed nieuws van ons terug zult krijgen. En tenslotte, bedank de vrijwillgers, of ze nu iets hebben kunnen vinden of niet.